pe’ ffa’ ’a gloria Soia, ’o Signore,

ogne cosa d’ ’o munno lle dette:

d’ ’a natura ogne luce e culore.

Ognuno ca doppo nascette,

se guardava ’a natura ’ncantato;

cu che gioia cu ll’uocchie vedette…

’e bellizze d’ ’o munno criato.

“Patatè, ma chist’uocchie so’ scure”,

lle dicette ’nu juorno ’o cecato;

“Comme faccio a vedè’ ’sti culure,

ca Tu belle e grandiose ’nce hê dato?”

Lle risponde ’o Signore, turbato

Da ’e parole ’e chist’ommo ca ’un vede:

“Siente a me, tu nun sì’ sfurtunato…

hê tenè’ sulamente cchiù fede.

Si facisse ’nu poco cchiù ’e bene…

si campasse cchiù ricco d’ammore…

’e ’stu munno ogne tinta ca tene…